![Obrazek](https://mapanwo.pl/wp-content/uploads/2022/09/who1-672x372.jpg)
W naszej kontynuacji serii badającej zrównoważony rozwój i związane z nim Cele Zrównoważonego Rozwoju (SDGs), zwracamy uwagę na SDG 3, który obiecuje “zapewnić zdrowe życie”. Po raz kolejny, gdy analizujemy tę obietnicę, jest ona pusta. Poprzez Agendę 2030 na rzecz powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego (UHC2030) wydaje się, że prawdziwym celem jest neokolonializm oparty na długu i opresyjne globalne zarządzanie przez globalne partnerstwo publiczno-prywatne.
W pierwszej części tej serii przyjrzeliśmy się agendzie Zrównoważonego Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ). W przeciwieństwie do tego, jak większość ludzi postrzega Cele Zrównoważonego Rozwoju (SDGs), agenda ta ma niewiele wspólnego z ekologizmem czy redukcją emisji CO2.
Zamiast tego jest to mechanizm wprowadzania globalnego zarządzania, a zwłaszcza globalnego zarządzania finansowego, w każdy aspekt naszego życia i każdy zakątek naszego społeczeństwa i polityki. Umożliwia ona kontynuację “tego samego imperializmu zadłużenia od dawna stosowanego przez imperium anglo-amerykańskie, aby uwięzić narody w nowym, równie drapieżnym systemie globalnego zarządzania finansowego.”
Agenda 2030 została po raz pierwszy nakreślona rezolucją Zgromadzenia Ogólnego nr 70/1 (A/Res/70/1). W październiku 2015 roku rezolucja ta zobowiązała ONZ do przekształcenia naszego świata: Agenda 2030 na rzecz zrównoważonego rozwoju.
W języku ONZ “zrównoważony rozwój” jest myląco używany jako synonim transformacji. Nic w SDGs nie jest takie, jak się na początku wydaje. Diabeł jest wszechobecny w szczegółach i, tak jak w przypadku wszystkich SDG, powinniśmy podchodzić do SDG 3, który według ONZ ma “zapewnić zdrowe życie i promować dobre samopoczucie dla wszystkich w każdym wieku”, z dużą ostrożnością.
https://mapanwo.pl/?p=803